Een QR-code met een webadres draagt het adres zelf: hij verloopt niet en wijst voor altijd naar de plek die je hebt vastgelegd. Het enige wat je vóór het drukken moet controleren, is de lengte.
Het adres zit in de code, niet op een server ertussen. Dat maakt dit type statisch: hij vraagt niemand of hij nog geldig is en niemand kan hem uitzetten. Hij wijst naar het adres dat er bij het maken in is geschreven, voorgoed.
Dat is tegelijk zijn kracht en zijn valkuil. Richt codes die je drukt op een eigen adres en stuur door aan de serverkant. Dan overleeft de sticker op de verpakking de verbouwing van de site, het einde van de campagne en de wissel van bureau, want wat verandert is de bestemming van de doorverwijzing en nooit de gedrukte code.
Omgekeerd is een link niet altijd het juiste antwoord. Een netwerk hoort bij een Wi-Fi-netwerk-code en contactgegevens bij Contactkaart (vCard 3.0) — allebei doen ze iets wat een adres niet kan: werken zonder verbinding.
Wat gedrukt is, is gedrukt. Een eigen kort adres met doorverwijzing kost eenmalig tien minuten en scheelt een herdruk van de hele oplage.
De code op de laatste dia vervangt het fotograferen van de literatuurlijst. «Groot genoeg voor de achterste rij» betekent in de praktijk veel groter dan het op het laptopscherm lijkt.
UTM-parameters helpen waar je twee plaatsingen wilt onderscheiden, en alleen daar, want elke parameter maakt de code dichter.
Een formulier van de overheid met een pad van veertig tekens wordt niet ingetikt, maar uitgesteld. Precies voor dat geval bestaat dit type.
Lengte is de enige maat die telt. Meer tekens is meer modules, en bij hetzelfde drukformaat is elke module kleiner — en het zijn juist de kleine modules waarop camera’s afhaken. Hier gemeten:
Het protocol en de hostnaam in hoofdletters schrijven maakt de code kleiner. QR heeft een compacte modus voor een beperkte tekenset — cijfers, A-Z, spatie en een paar tekens — die op hetzelfde oppervlak ongeveer een derde meer kwijt kan, en kleine letters horen daar niet bij. Hostnamen kennen geen verschil tussen hoofd- en kleine letters, dus HTTPS://EXAMPLE.COM/ komt op dezelfde plek uit. Hier gemeten zakt hetzelfde adres van 40 tekens van 29 modules naar 25 bij L, en van 37 naar 29 bij Q. Stop vóór het pad — paden kennen dat verschil juist wel, en een pad in hoofdletters leidt nergens heen.
Het theoretische plafond van het formaat ligt ver boven elk werkelijk gebruik: ongeveer 2.900 bytes bij de zwakste correctie. Lang daarvoor is de code te dicht om gedrukt gelezen te worden. Reken een paar honderd tekens als werkgrens, en 0,4 mm per module als minimum.
Het adres is zichtbaar in de code. Wie scant ziet de bestemming voordat hij tikt, wat wenselijk is en meteen verklaart waarom verkorters slecht bij papier passen.
Genereer eenvoudig deelbare QR-codes voor apps, websites en meer.
