Een wifi-QR-code bevat de netwerknaam en het wachtwoord: een gast richt de camera en is verbonden, zonder dat iemand een sleutel hoeft voor te lezen. Meteen goed om te weten: het wachtwoord staat leesbaar in de code, dus hoort hij bij een gastennetwerk en niet bij het hoofdnetwerk.
In de code staat een korte instructie — netwerknaam, wachtwoord, beveiligingstype en of het netwerk verborgen is — die telefoons kunnen lezen. Het is geen link en er gaat geen pagina open: de telefoon herkent het formaat en biedt aan te verbinden.
Het wachtwoord is niet versleuteld en niet verborgen. Iedereen met een foto van de code leest het gewoon. Dat is geen gebrek van deze generator, dat is de aard van het formaat: een handige manier om een sleutel uit te delen, nooit een manier om hem te beschermen.
Vandaar het eerlijke advies: hang de code aan een gastennetwerk met een eigen wachtwoord. Dan deelt de standaard op de toonbank precies uit wat je wilde uitdelen, en kost het later wisselen van sleutel één herdruk in plaats van alle apparaten in huis opnieuw koppelen.
De tafelstandaard vervangt dat gesprek. Druk hem voor het gastennetwerk, en als je het wachtwoord wijzigt: herdrukken. Dat is precies het moment waarop de meeste zaken ontdekken dat de code al die tijd aan het hoofdnetwerk hing.
De gast komt om middernacht aan, met een bijna lege batterij en zonder geduld voor een sleutel van twintig tekens op een gelamineerd kaartje. Hier is een wifi-code het meest waard.
De receptie deelt het bezoekersnetwerk uit zonder dat iemand iets intikt, en de code wordt herdrukt in het ritme waarin de wachtwoorden toch al wisselen.
Een netwerk dat twee dagen leeft, verdient geen bordje dat veertig keer wordt voorgelezen. Het verdient één code op de badge.
Netwerknaam: 32 tekens. Wachtwoord: 63. Dat zijn de grenzen van de wifi-standaard zelf, niet van dit gereedschap, en het formulier houdt zich eraan.
En de grens telt in bytes, niet in letters. In het Nederlands valt dat toevallig mee: de tekst is vrijwel volledig ASCII, één letter is één byte, dus 32 bytes zijn hier echt 32 letters. Alleen een trema of een accent — «Reünie», «Café» — kost er twee, en een emoji in de naam kost er zo vier.
Het beschermen van tekens is geregeld. De tekens \ ; , " en : hebben betekenis binnen de inhoud van de code en moeten gemarkeerd worden als ze in de naam of de sleutel voorkomen. Deze generator behandelt ze alle vijf. Dat is de gewone reden waarom een handgemaakte code juist struikelt over wachtwoorden die sterk bedoeld waren.
Er is geen WPA3-instelling, en dat klopt. Het formaat definieert drie beveiligingswaarden: WPA, WEP en geen. WPA3-netwerken worden als WPA gecodeerd, de rest regelen telefoon en router onderling.
Eén code is één netwerknaam. Zenden je banden van 2,4 en 5 GHz onder verschillende namen uit, dan zijn het twee netwerken en heb je twee codes nodig. Delen ze een naam, dan volstaat er één.
Een wachtwoord tegen de grens van 63 tekens maakt de code merkbaar dichter: hier gemeten 45 modules per zijde bij foutcorrectie M, tegen 33 bij een korte sleutel. Druk dienovereenkomstig.
Genereer eenvoudig deelbare QR-codes voor apps, websites en meer.
